دلتنگم و بارونی

غمگینم و زندونی

آزرده دلم بانو

                          بانو تو که می دونی

ای گمشده تقدیر از دلهره سرشارم

این فصل شکفتن نیست

وقتی تو را کم دارم

از غربت بین ما انگار نمی ترسی

دلواپسم از دوری

                         می دانی و می پرسی

من کوه ترین بودم تقدیر تو آبم کرد

        اندوه منو بشناس بانو به خودت برگرد

تکرار یک کابوس هر لحظه و هر روزم

           با وحشت تنهایی می سازم و می سوزم

                                  از همهمه می ترسم

                                                             می ترسم از این مردم

  می ترسم از این کابوس از این من سر در گم

                                           شاید که تو حق داری من کوچه بن بستم

 بی پرده بگم بانو از دست خودم خستم

 می ترسم از این غربت از این غم شاعر کش

                            دل تنگ تو می مونم 

                                               بانو به سلامت خوش...

  هر قدر خود را از چشم افتاب بپ‍وشانی

 هر قدر پ‍نجره ها را ببندی

                              هر قدر پ‍شت  دیوار پ‍نهانشوی  

هر قدر چشمهایت را ببندی

       بالاخره یکی پیدایت میکند

  هر قدر اسم ادم ها را

                                           از دفتر تلفنت خط بزنی

هر قدر سیم تلفن را بکشی

                                         هر قدر عکس های قدیمی را پ‍اره کنی

   بالاخره یکی‍ پیدایت میکند

                                         پشت یک پ‍نجره

           یا ته یک  کوچه

                            یا مچاله شده در یک عکس کهنه

                   بالاخره ‍یکی‍ پیدایت می کند...

   پری مهربانم

                      روزت مبارک

 به تو حسودیم می شود                  

                             چقدر خوب

               به فاصله عادت داده ای

         پاهایت را

                        به رفتن های دور

 لب هایت را

  به سکوت

        و خاطره هایت را

                                    به فراموشی

  به تو حسودیم می شود

                                تو که به داشتن قلب سنگی عادت کرده ای

       یادت هنوز در من باقی است

         که آهسته از من دور می شود...       

دل من تنها بود

                                                     دل من عادت داشت

    که بماند يک جا...

                                                    به کجا؟

          معلوم است

                 به در خانه ي تو

                                             دل من عادت داشت

                                     که بماند آن جا

پشت يک پرده تور

                                که تو هر روز آن را

                                                                     به کناري بزني

   دل من ساکن ديوار و دري

                                             که تو هر روز از آن مي گذري

                                                    دل من ساکن دستان تو بود...

دل من گوشه يک باغچه بود

                               که تو هر روز به آن مي نگري

  دل من را ديدي؟

     ساکن کفش تو بود...

                                                    يادت هست؟

تو يك روياي كوتاهي دعاي هر سحر گاهي
شدم خواب عشقت چون مرا اينگونه مي خواهي
                                                   من ان خاموش خاموشم كه با شادي نمي جوشم

                      ندارم هيچ گناهي جز كه از تو چشم نمي پوشم

                                                                                               سلام از ماست

يک روز از تو

از درختان خيابان شلوغ

                                  از همه کلبه هاي بي فروغ

دور خواهم شد.

                                                             يک روز مي گذرم از هر چه هياهو

از هر چه آرزو

         یک روز پرواز

سهم چشمان بسته ام خواهد شد.

                                   روزي که از همه ي پنجره ها

آيينه ها و همه ي آرزو ها دست خواهم کشيد.

                                                  و آنگاه بال هايم پرواز را تجربه خواهد کرد.

    هميشه پيش از آن که فکر کني اتفاق مي افتد...

                                                              هر دو از هم دور

    واي در من تاب دوري نيست

          اي خيالت خاطر من را نوازش بار

                                                        بيش از اين در من صبوري نيست

                                                                   بي تو من تنهاي تنهايم

من به ديدار تو مي آيم
.
.
.
.
.
.
.

         شوق بازآمدن سوي توام هست

پاي پوينده ي راهم بسته

                                             ابر خاكستري بي باران

                                                                              سلام
                             مي شناسي ؟
چندين بار است در
پس اين کوچه ها سلامت کرده ام
                                                     مي شناسي ؟
 همان رهگذر تنها
                                          همان که روزي با روي باز به او سلام کردي
نمي دانم چرا دگر سلامم را جواب نمي دهي ؟
ولي من باز هر صبح بعد از يک جدال سخت
به رويت لبخند مي زنم
و به تو مي گويم
 

                           سلام

 چه حس سختي است
که من برايت غريبم
چه حس تلخي است که سلامم دگر هيچ معنايي ندارد
نمي دانم شب چه از من ربود ؟
                                                                               تو را ؟
شايد مرا را از خودم ربود
 و تو مي روي من مي خندم
شايد روزي با تمام آرزوهايم
                                                   بميرم
و تو بر سر مزارم گل بياوري
گريه کني
                                 سلام
مرا مي شناسي ؟

                              همان که خواب خوشش هيچ شبي بي اشک معنا نداشت
                                         

 مرا مي شناسي؟

 همان که با اميد حضور تو وجودش کمرنگ شد
و با ياد تو مُرد

و شايد در آرزوي تو مُرد
                                                                 آري... مي دانم که نمي شناسي

داشتن تو خاطره ايست 
                                    

                                                آن چنان كه ديگر به افسانه هاي هزار و يك شب مي ماند

 سهم من..............

           سهم من از تو کدامست بگو؟

                                    سهم من از تو کدام است کدام.........

       سهم من بودن با تو همه جا در روياست

                        سهم من  پاييزي است که نيامد هرگز

                                                                              سهم من دلسردي است

 سهم من فرصت نيست

                                   سهم من از تو فراموشي هاست

        سهم من هيچ فقط هيچ فقط افسوس است

                                                                         سهم من آزار است

    سهم من رفتن توست

          در شبي تيره و تار در رهي دور و دراز

                                           انتظاري است که پايانش نيست........